به گزارش شهرآرانیوز؛ خیره‌شدن به گوشی و گفتنِ «تو بگو من می‌شنوم»، یکی از مخرب‌ترین عادت‌های روزمره ما است که از آن به عنوان یک بی‌محلیِ پنهان در دنیای مدرن یا «فابینگ» گفته می‌شود.
وقتی کلماتِ یک انسان را با اسکرول‌کردن‌های بی‌هدف عوض می‌کنیم، در واقع به‌صورت کاملاً بی‌صدا به او پیام می‌دهیم که "در این لحظه، این صفحه نمایشگر از حضور تو برای من جذاب‌تر است".
گوش‌دادنِ واقعی، فقط شنیدنِ امواج صوتی نیست؛ این کارِ ضبط‌صوت هم هست! گوش‌دادنِ اصیل، هدیه‌دادنِ تمام‌وکمالِ توجه ما به انسانی است که روبروی ما نشسته است. ما ظرفیت آن را داریم که با یک نگاه متمرکز، حس ارزشمندیِ بی‌نظیری را به اطرافیانمان تزریق کنیم و اینجاست که معجزه احترام بدون هیچ کلمه‌ای رقم می‌خورد.
نجاتِ صمیمیت با اجرای قانون سه ثانیهبرای اینکه این عادتِ نامرئی، اما مخرب را کنار بگذاریم و بزرگواریِ درونی‌مان را در ارتباطات روزمره نشان دهیم، کافی است این ۳ گامِ پیوسته و سریع را تمرین کنید:
به‌محض اینکه کسی نام شما را صدا زد یا شروع به صحبت کرد، در ذهنتان بشمارید: «یک». در همین لحظه بپذیرید که دنیای مجازی می‌تواند منتظر بماند، اما انسانِ روبروی شما نه.
در ثانیه دوم، بدون معطلی گوشی را به پشت روی میز بگذارید (Screen-down). این حرکت فیزیکیِ ساده، در واقع بلندترین صدای احترام است. با این کارِ نمادین نشان می‌دهید که هیچ پیامِ ناخوانده‌ای مهم‌تر از شنیدنِ حرف‌های او نیست.
در ثانیه سوم، سرتان را بالا بیاورید و مستقیم به چشم‌های گوینده نگاه کنید. ارتباط چشمی نقابی از توجه نیست، بلکه تجلیِ نابِ ارزش قائل‌شدن برای وجودِ یک انسان است که تمامِ حواس و تمرکز شما را به او تقدیم می‌کند.
شاید در روز‌های اول، دل‌کندنِ سریع از آن صفحه نورانی کمی سخت به نظر برسد، اما وقتی شیرینیِ ارتباطِ واقعی را می‌چشید، متوجه می‌شوید که قانون سه ثانیه تنها یک تکنیکِ خشکیِ رسانه‌ای نیست، بلکه دروازه‌ای به‌سوی یک سبک زندگیِ مهربانانه است.
وقتی یاد می‌گیریم تمام‌قد به حضورِ دیگران توجه کنیم، نه‌تنها بذرِ محبت و دلگرمی را در قلب‌هایشان می‌کاریم، بلکه هویتِ خودمان را به‌عنوانِ فردی باکرامت، شنوا و اصیل تثبیت می‌کنیم. ارتباطاتِ ما درست در همان لحظاتی اوج می‌گیرند که گوشی‌ها به خواب می‌روند و چشم‌ها برای دیدنِ یکدیگر بیدار می‌شوند.
منبع: فارس